Patron bursy

 

St-Ignatius-of-Loyolaśw. Ignacy Loyola – patron Bursy

     Św. Ignacy Loyola (Inigo Lopez), założyciel Towarzystwa Jezusowego (Księży Jezuitów) urodził się w roku 1491 na zamku w Loyola w kraju Basków (Hiszpania), jako trzynaste dziecko w zamożnym rycerskim rodzie. Otrzymał staranne wychowanie. Był paziem ministra skarbu króla hiszpańskiego, następnie służył jako oficer w wojsku wicekróla Nawarry. Nosił długie włosy, spadające mu aż do ramion, różnobarwne spodnie i kolorową czapkę. Publicznie najchętniej pojawiał się w pancerzu rycerza, nosząc miecz, sztylet i oręż wszelkiego rodzaju. Do 30-tego roku życia oddawał się marnościom świata, a z próżnej żądzy sławy jego największą rozkoszą były ćwiczenia rycerskie.

         Zraniony poważnie w 1521 r. przez kulę armatnią w prawą nogę w czasie obrony  Pampeluny  został przewieziony do rodzinnego zamku. Długie miesiące rekonwalescencji były dla niego okresem łaski i gruntownej przemiany. Przyczyniło się do tego czytanie książki o żywotach świętych Złota legenda oraz książki Życie Jezusa. Po wyzdrowieniu opuścił rodzinny zamek i udał się do pobliskiego sanktuarium maryjnego, Montserrat, gdzie przed cudownym wizerunkiem Maryi złożył swoją broń. Stąd udał się do Manrezy, gdzie zamieszkał w jednej z licznych grot. Tam oddawał się modlitwie i rozważaniu Męki Pańskiej. Szatan dręczył go gwałtownymi pokusami aż do myśli o samobójstwie. W takich zmaganiach powstał szkic jego najważniejszego dzieła, jakim są Ćwiczenia duchowne. Formę ostateczną otrzymały one dopiero w 1540 roku. Były więc owocem 19 lat przemyśleń i kontemplacji.

       W 1523 roku, po podroży do Ziemi Świętej, przybył do Barcelony, gdzie przez dwa lata uczył się języka łacińskiego. Nie wstydził się zasiadać w ławie szkolnej z dziećmi, chociaż miał już wówczas 34 lata. Potem udał się do Alkala, by na tamtejszym uniwersytecie studiować filozofię. Wolny czas poświęcał nauczaniu prawd wiary prostych ludzi. Mieszkał w szpitalu i utrzymywał się za posługę oddawaną chorym. Studia kontynuował w Salamance i Paryżu. Utrzymywał się głównie z żebraniny. Dla uzbierania koniecznych opłat w wolnych miesiącach udawał się w charakterze żebraka do Belgii i Anglii.

       Na uniwersytecie paryskim Ignacy zapoznał się i zaprzyjaźnił z św. Piotrem Faberem i ze św. Franciszkiem Ksawerym. Do ich trójki dołączyli niebawem Jakub Laynez, Alfons Salmeron, Mikołaj Bobadilla, Szymon Rodriguez i Hieronim Nadal. Wszyscy zebrali się rankiem 15 sierpnia 1534 roku w kapliczce na zboczu wzgórza Montmartre i tam w czasie Mszy świętej, odprawionej przez Piotra Fabera, który miesiąc wcześniej otrzymał święcenia kapłańskie, złożyli śluby ubóstwa, czystości oraz wierności Kościołowi, a zwłaszcza Ojcu Świętemu. W ten sposób powstał nowy zakon, zwany Towarzystwem Jezusowym. Ówczesny papież Paweł III polecił, by Ignacy napisał konstytucje zakonu i zatwierdził je nie bez przeszkód w 1540 roku.

         Ignacy zmarł w Domu Generalnym w Rzymie 31 lipca 1556 r.

       Beatyfikacji Ignacego Loyoli dokonał papież Paweł V (w 1609 r.), a kanonizacji – Grzegorz XV (w 1623 r.). Św. Ignacy jest patronem trzech diecezji w kraju Basków; zakonu jezuitów; dzieci, matek oczekujących dziecka, kuszonych, skrupulantów, żołnierzy oraz uczestników rekolekcji – zarówno rekolektantów, jak i rekolekcjonistów. Jego relikwie spoczywają w rzymskim kościele di Gesu.

Ciekawostka

       Św. Ignacy był kilkakrotnie badany i więziony przez Świętą Inkwizycję, która podejrzewała go o herezję w związku z Ćwiczeniami Duchowymi i jego działalnością.


 

angelusAngelus Silesius – patron Domu Spotkań

      Angelus Silesius czyli Anioł Śląska- prawdziwe nazwisko Johannes Scheffler, urodził się 1624 roku we Wrocławiu. Był protestantem. Po studiach, m.in. w Padwie, powrócił do Wrocławia, gdzie po kilku latach refleksji i dyskusji porzucił protestantyzm i przeszedł do Kościoła Katolickiego. Po nawróceniu oddał się życiu poświęconemu modlitwie. W 1661 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Jako poeta, pisarz – przyjął pseudonim literacki Angelus Silesius. Przez następne lata jego działalność pisarka była poświęcona kontrreformacji i zaangażowania na rzecz Kościoła i społeczeństwa. Ostanie lata życia spędził w klasztorze pod wezwaniem Św. Marcina, będąc lekarzem ubogich oraz kapłanem. Zmarł 9 lipca 1677 roku i został pochowany w krypcie wrocławskiego kościoła św. Macieja.

       Najświetniejsze jego dzieła poetycko-religijne to: Święta uciecha duszy albo Duchowne pieśni pasterskie, Epigramatyczne rymy duchowne, poemat Poglądowe opisanie czterech spraw ostatecznych.